الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٢٤ - دعاى چهل و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز عرفه

[٧ و توئى خدائى كه جز تو خدائى نيست، شنوا بينا قديم و ديرينه و (از جنبش و آرامش هر ذرّه‌اى) آگاهى-] [٨ و توئى خدائيكه جز تو خدائى نيست، كريم و بخشنده‌اى كه در بخشندگى (از همه) افزونى (زيرا چندان نعمت ميرسانى كه مانند آن را جز تو توانا نميباشد) دائم و هميشه‌اى در نهايت هميشگى (دوام تو بر هر چه هست افزونى دارد، زيرا جاودانى تو از ذات تو است)-] [٩ و توئى خدائيكه جز تو خدائى نيست، پيش از هر يك اوّل و آغازى (مبدء هستى) و پس از هر شمرده شده (آنچه جز تو است كه ممكن است و هر ممكنى لا اقلّ مركّب از امكان، وجود، جنس و فصل يا مادّه و صورت است) آخر و مرجعى-] [١٠ و توئى خدائى كه جز تو پرستش شده‌اى نيست، با بلندى خويش نزديك (بهر چيز از خود آن بآن نزديكتر است، زيرا آفريننده و داناى بآن است) و با نزديك بودن بلند است (و هم و انديشه بكنه و حقيقت او راه ندارد، نزديكى و بلندى او نزديكى و بلندى عقلى است نه مكانى كه جمع بين ضدّين باشد)-] [١١ و توئى خدائى كه جز تو خدائى نيست، داراى عظمت و بزرگى و بزرگوارى و حمد و سپاس (سپاس مخصوص تو است)-] [١٢ و توئى خدائى كه جز تو خدائى نيست، خدائيكه چيزها را بى اصل و مايه (كه مبدء آفرينش آنها باشد) آفريده‌اى، و صورتها و پيكرها را بى‌نمونه و مانند نگاشته‌اى، و نو پيدا شده‌ها را بدون پيروى (از ديگرى) پديد آورده‌اى-]