الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٠١ - دعاى چهل و پنجم از دعاهاى امام عليه السلام است در باره وداع و بدرود ماه رمضان

[١٧ و اگر آفريده‌اى از پيش خود آفريده‌اى را بمانند آنچه تو بآن بندگانت را از جانب خود راهنمائى كرده‌اى راهنمائى مينمود باحسان و نعمت دادن وصف گشته و بهر زبانى ستايش شده ميبود، پس (تو كه آفريننده و راهنمائى حقيقى هستى بستودن شايسته‌تر ميباشى، از اين رو) پس تو را است سپاس تا آنجا كه راهى در سپاس تو يافت شود، و براى سپاس سخنى كه بآن ستوده شوى و معنى و مقصودى كه بسپاس باز گردد باقى باشد (تا آنجا كه بتوانيم تو را سپاس گزاريم)-] [١٨ اى آنكه ببندگانش نيكى و افزونى را نعمت داده، و آنها را بنعمت و بخشش فرا گرفته، چه آشكار است در ما نعمت تو، و چه فراوان است بر ما بخشش تو، و چه بسيار است مخصوص بودن ما به نيكى سرشار تو!-] [١٩ ما را بآئينت (اسلام) كه آن را برگزيدى، و بطريقه‌ات (پيروى از ائمّة معصومين عليهم السّلام) كه آن را پسنديدى، و براهت (احكام) كه آن را آسان گردانيدى راهنمائى نموده‌اى، و بتقرّب نزد (رحمت) خود، و رسيدن بكرامت و سود رساندن خويش (بهشت) بينا ساخته‌اى-]