الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٠٣ - دعاى چهل و پنجم از دعاهاى امام عليه السلام است در باره وداع و بدرود ماه رمضان

بآن اشاره شد) پس بفرمان تو روزش را روزه داشتيم، و بيارى تو شبش را (براى بندگى) برخاستيم در حاليكه بروزه داشتن و برخاستن آن خود را براى رحمتت كه ما را بر آن خواسته‌اى در آورديم، و آن را وسيله پاداش تو گردانيديم، و تو بآنچه از درگاهت خواسته شود توانائى، بآنچه از فضل و احسانت درخواست گردد بخشنده‌اى، بكسى كه قصد تقرّب به (رحمت) تو كند نزديكى-] [٢٢ و اين ماه در ميان ما پسنديده زيست نمود، و با ما مصاحب و يار نيكو بود (چون در آن ثواب و پاداش و بركات و نيكيها و وسائل رحمت و آمرزش بسيار بود) و ببهترين سودهاى جهانيان ما را سودمند نمود، سپس هنگام پايان يافتن وقتش و بسر رسيدن زمانش و تمام شدن شماره‌اش (روزهايش) از ما جدا شد-] [٢٣ از اين رو ما آن را وداع و بدرود مينمائيم مانند وداع كسيكه جدائيش بر ما بزرگ و دشوار است، و رفتنش از ميان ما، ما را اندوهگين ساخته و بوحشت و ترس افكنده، و مانند وداع كسيكه او را بر ما عهد و پيمان نگاهداشتنى و احترام رعايت كردنى و حقّ اداء و پرداخت شدنى ثابت و پابر جا است، پس ما ميگوئيم: درود بر تو اى بزرگترين ماه خدا، و اى عيد (روز جشن و شادى) دوستان خدا-] [٢٤ درود بر تو اى گراميترين وقتهائى كه (با ما) مصاحب و يار بودى، و اى بهترين ماه در روزها و ساعتها-]