الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢١٣ - دعاى سى و يكم از دعاهاى امام عليه السلام است در بيان توبه و بازگشت

كه گذشته نيست، بلكه براى آنست كه آسمان تو و هر كه در آن است و زمين تو و هر كه بر روى آنست پشيمانى را كه بتو آشكار ساختم و توبه‌اى را كه در آن بتو پناه بردم بشنوند-] [٢٧ تا شايد برخى از آنان برحمت و مهربانيت بر بدى جايگاهم بمن رحم نمايد، يا براى بدى حالم بر من رقّت و مهربانى كند، پس از جانب او دعا و درخواستى بمن رسد (براى من آمرزش بخواهد) كه از دعاى من نزد تو شنيدنى‌تر باشد (زودتر از دعاى من روا گردد) يا از او شفاعتى بمن رسد كه نزد تو از شفاعت من استوارتر باشد كه رهائى از خشم تو و رستگاريم بخوشنوديت بوسيله آن باشد-] [٢٨ بار خدايا اگر پشيمانى بسوى تو توبه است پس من پشيمانترين پشيمانهايم، و اگر بجا نياوردن گناه تو توبه و بازگشت (بسوى تو) است پس من نخستين توبه كنندگانم، و اگر درخواست آمرزش سبب ريختن گناهان است پس من بدرگاه تو از درخواست كنندگان آمرزشم-]