الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٧٤ - دعاى بيست و پنجم از دعاهاى امام عليه السلام است براى فرزندانش عليهم السلام

كنندگان (انديشه و كردارشان) و بطلب از تو از فيروزى يافتگان (حاجت برآورده شده‌ها) كه با توكّل و اعتماد بر تو منع و باز داشته نشده‌اند، قرار ده-] [١١ و مرا در جمله كسانى در آور كه بپناه بردن بر تو خو گرفته، و در سوداى با تو سود برده، و بعزّت و توانائى تو پناه برده، كه از فضل و بخشش بسيار تو روزى حلال بر ايشان فراخ گشته، و بوسيله تو از ذلّت و خوارى بعزّت و بزرگوارى رسيده، و از ظلم و ستم بعدل و داد تو پناه جسته، و برحمت و مهربانيت از بلا و گرفتارى بهبودى يافته، و به بى نيازيت از فقر و بى چيزى توانگر گشته، و بترس از تو از گناهان و لغزشها و نادرستيها نگاهداشته شده، و بپيروى از تو بنيكى و راه راست و درست توفيق يافته، و بقدرت تو ميان ايشان و گناهان حائل و مانعى در آمده، و هر نافرمانى تو را رها كرده، و در جوار و همسايگى تو آرميده‌اند (از هر آفت و بلائى رهائى يافته‌اند)-]