الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٠٨ - دعاى چهل و پنجم از دعاهاى امام عليه السلام است در باره وداع و بدرود ماه رمضان

در دو ماه (ماه رمضان كنونى و ماه رمضان آينده) از ماههاى روزگار براى ما روان ساز (ما را براى بجا آوردن آن توفيق ده)-] [٤٧ بار خدايا گناه كوچك يا گناه بزرگى كه در اين ماه بآن نزديك شديم، يا گناهى كه در آن بجا آورديم، و گناه بزرگى كه زير بار آن رفتيم از روى عمد و قصد از ما، يا فراموشى (كه منشأ آن تقصير و بى باكى است مانند كسيكه بكارى مشغول شود تا اينكه نماز را فراموش نمايد كه او معذور نيست بخلاف روزه دارى كه از روى فراموشى بخورد يا بياشامد) كه در آن بخود ستم كرده، يا بآن احترام ديگرى را هتك و پرده درى نموده باشيم، پس بر محمّد و آل او درود فرست، و ما را بپرده (آمرزش) خود (از كيفر و رسوائى آن) بپوشان، و بگذشت خود از ما در گذر، و ما را در آن گناه در جلو چشم شماتت كنندگان (آنانكه بمصيبت و اندوه ديگرى شاد شوند) قرار مده، و زبان طعنه زنندگان (نكوهش كنندگان) را بر ما مگشا، و ما را بمهربانيت كه بريده نميشود (هميشگى است) و باحسان و نيكيت كه كم نميگردد بچيزى (عبادت و انجام كار نيكى) بگمار كه سبب فرو نهادن (از ميان بردن) و پوشاندن (آمرزيدن) چيزى (گناهى) شود كه در آن ماه بر ما نهى نموده‌اى-] [٤٨ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و مصيبت و اندوهمان را برفتن ماه ما (خير و نيكى)