الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٨٩ - دعاى دهم از دعاهاى امام عليه السلام است در پناه بردن بخداى تعالى

ها نحن عبادك براى تضرّع و اصرار در درخواست است، نه براى تنبيه و آگاه ساختن مخاطب كه در لغت بكار رفته)-] [٤ پس در اين هنگام (بدبختى و نوميدى) از جانب تو بكه رو آوريم، و از درگاه تو بكجا رويم؟ (جز تو كسى و جز درگاهت پناهى نداريم) منزّه و پاكى تو (از آنچه شايسته تو نيست) ما بيچارگانيم كه اجابت (دعا) شان را واجب گردانيده‌اى، و ما رنج ديدگانيم كه رفع گرفتاريشان را وعده داده‌اى (اشاره بقول خداى تعالى «س ٢٧ ى ٦٢»: أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَ يعنى يا كسيكه دعاى مضطرّ و در مانده را باجابت ميرساند و غم و رنج را برطرف ميسازد)-] [٥ و شبيه‌ترين چيزها باراده و خواست (ايجاد و آفرينش) تو و سزاوارترين كارها بذات مقدّسه تو در عظمت و بزرگواريت رحمت و بخشش بر كسى است كه از تو درخواست رحمت نموده، و رسيدن بفرياد كسى است كه از تو فرياد رسى طلبيده، پس بر زارى ما بدرگاهت رحم كن، و چون خود را در اختيارت افكنده‌ايم بى نيازمان فرما (غم و اندوهمان برطرف ساز و از بيچارگى برهان)-] [٦ بار خدايا چون بر معصيت و نافرمانيت از شيطان پيروى كرديم ما را شماتت كرد، پس بر محمّد و آل او درود فرست، و پس از آنكه ما براى تو از او دورى گزيده بدرگاهت رو آورديم اندوهى بما مرسان كه (بآن) ما را شماتت كند.-]