الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٩٦ - دعاى چهل و پنجم از دعاهاى امام عليه السلام است در باره وداع و بدرود ماه رمضان

بر كسى (گنه‌كارى) كه اگر ميخواستى او را رسوا ميكردى، و بخشش ميكنى بر كسيكه اگر ميخواستى او را (از بخششت) منع مينمودى در حاليكه هر دو سزاوار رسوائى و منع هستند، ليكن تو كارهايت را بر پايه تفضّل و احسان قرار داده‌اى، و قدرت و توانائيت را بر گذشت روان نموده‌اى (و اين از جهت سعه و گشايش رحمت تو است)-] [٩ و كسيكه معصيت و نافرمانى تو كرده با او بحلم و بردبارى (شتاب نكردن در كيفر او) رفتار نموده‌اى، و كسى را كه (بر اثر گناهانى كه مرتكب شده) بخود قصد ستم نموده مهلت داده‌اى، تو ايشان را بمداراى خود مهلت ميدهى تا هنگام رجوع و بازگشتن، و در مؤاخذه و كيفر ايشان شتاب نميكنى تا هنگام توبه براى اينكه هلاك شونده ايشان بر خلاف رضاى تو هلاك نشود، و بدبختشان بوسيله نعمت تو بدبخت نگردد (مستوجب عذاب نشود) مگر پس از بسيارى عذر داشتن و پس از پى در پى حجّت و برهان بر او (چنانكه در قرآن كريم «س ٤ ى ١٦٥» فرموده:

رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَ كانَ اللَّهُ عَزِيزاً حَكِيماً يعنى پيغمبران را فرستاديم كه «نيكان را» مژده دهند و «بدكاران را» بترسانند تا پس از فرستادن پيغمبران مردم را بر خدا حجّت و برهانى نباشد «باينكه كسى ما را براه حقّ دعوت نكرد و ما هم نميدانستيم» و خدا تواناى درستكار است.) و اين اتمام حجّت از روى كرم و بخششى است از عفو و گذشت تو اى بخشنده بزرگوار، و سودى است از مهربانى تو اى بردبار (كسيكه در كيفر شتاب نميكنى)-]