الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢١٠ - دعاى سى و يكم از دعاهاى امام عليه السلام است در بيان توبه و بازگشت

نمينمايد (تو بهمه آنها آگاهى و چيزى از آنها نزد تو پوشيده نيست) پس در برابر آن گرفتاريها بصاحبانش (كسانيكه در باره آنها بدى كرده و نميتوانم رضايتشان را بدست آورم، يا بدى درباره آنها را فراموش كرده‌ام) عوض ده، و گرانى آنها را از من بيافكن، و سنگينيش را از من سبك گردان، و مرا نگاهدار از اينكه نزديك مانند آنها روم (مانند آنها را بجا آورم)-] [١٩ بار خدايا براى من وفاى بتوبه و بسر رساندن آن نيست جز بنگهدارى تو، و خود دارى از گناهان نيست جز بتوانائى تو، پس مرا (براى وفاى بتوبه و خوددارى از گناهان) بتوانائى بى‌نياز كننده توانا گردان، و بنگهدارى باز دارنده (از گناهان) همراهى فرما-] [٢٠ بار خدايا هر بنده‌اى كه بدرگاه تو، توبه نموده باز گردد و او در علم غيب نزد تو (علم پنهانيها كه مختصّ بتو است، و اخبار انبياء و ائمّه- عليهم السّلام- از مغيبات و پنهانيها بوحى و الهام از جانب تو است) توبه شكننده و بگناه و خطاى خويش باز گردنده باشد، پس من بتو پناه ميبرم از اينكه چنين (مانند او) باشم، پس اين توبه مرا توبه‌اى قرار ده كه پس از آن (هنگام تذكّر و ياد آوردن گناه) بتوبه‌اى نيازمند نباشم (از اين جمله استفاده ميشود كه هنگام تذكّر گناه تجديد توبه واجب نيست) توبه‌اى كه باعث نابودن شدن (گذشت) آنچه (گناهان) گذشته و سلامتى (از معاصى) در آنچه (از زندگى) باقى و مانده است باشد-] [٢١ بار خدايا من از جهل و نادانى خود (بپايان كار از كيفر درباره گناهان) بدرگاه تو عذر ميخواهم، و بخشش بدى كردارم را درخواست مينمايم، پس از روى احسان مرا