الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٣٩ - دعاى بيستم از دعاهاى امام عليه السلام است در(درخواست توفيق براى) خوهاى ستوده

لطف و نيكى كردن خود هر پيشامد بدى را از من دور گردان (اينكه جمله هر پيشآمدى كه مفعول و ادرا است در عبارت بيان نشده براى اختصار در عبارت بوده، چون مطلب معلوم است) و بنعمت خويش مرا پرورش ده، و بكرم و بخشش خود مرا اصلاح فرما (آنچه از دست رفته بازگردان) و باحسان خويشتن مرا (از دردهاى جسمانى و نفسانى) معالجه كن، و در سايه (رحمت) خود مرا جاى ده، و خوشنوديت را بر من بپوشان (شامل حال من گردان) و چون كارها بر من درهم گردد به (آشنا شدن) درستترين آنها، و كردارها شبيه و مانند يكديگر شود به (انجام دادن) پاكيزه‌ترين آنها، و مذاهب بر خلاف يكديگر گردد به (پيروى از) پسنديده ترين آنها مرا توفيق ده (چون در هر مذهبى نوعى از كارهاى پسنديده خداى تعالى است مانند اعتراف بخدا و عادات و قوانين نيك از اين رو امام عليه السّلام فرموده پسنديده‌ترين آنها، و گر نه آشكار است كه در غير مذهب اسلام رضاى خدا تصوّر نميشود)-] [٢٢ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و سرم را بتاج بى‌نيازى بپوشان (تا در پيش جز تو سر فرود نياورم) و مرا بنيكى در كارهائيكه بآن قيام مينمايم وادار، و راهنمائى حقيقى را بمن ببخش (مرا بر اسرار آگاه فرما) و مرا بتوانگرى گمراه مساز، و زندگى آسوده كه در آن رنج نباشد بمن عطا فرما، و زندگانيم را سخت و دشوار قرار مده، و دعا و درخواستم را بسويم باز مگردان (روا كن) زيرا من براى تو همتائى قرار نميدهم، و با تو مانندى را نميخوانم (جز تو خدائى باور ندارم كه درخواستهاى خويش را از او بخواهم)-] [٢٣ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و مرا از زياده‌روى (در زندگى) بازدار، و روزى‌ام را از