الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٦٥ - دعاى چهل و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگام ختم(پس از خواندن همه) قرآن

و آنچه را كه بندگان تا روز قيامت بآن نيازمندند بپاكيزه‌ترين لفظ در نيكوترين نظم و ترتيب بيان شده است، اشاره بقول خداى تعالى «س ٣٩ ى ٢٣»: اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ كِتاباً مُتَشابِهاً يعنى خدا نيكوترين حديث و سخن را فرستاد كه آن كتابى است كه «آياتش در كمال فصاحت و اعجاز» شبيه و مانند يكديگر است)-] [٢ و آن را فرقان و جدا كننده (بين حقّ و باطل) گردانيده‌اى كه بوسيله آن حلال و حرام خود را از هم جدا كرده‌اى، و قرآن و خوانده شده‌اى كه بآن راههاى احكامت را هويدا ساخته‌اى، و كتاب و نوشته شده‌اى كه آن را براى بندگانت تفصيل و شرح داده‌اى (: بعضى در واجبات، محرّمات، مستحبّات، مكروهات و مباحات، و برخى در عقوبات، اخلاق، آداب و مواعظ، و پاره‌اى در اخبار گذشته و آينده و در باره بهشت و بهشتيان و دوزخ و دوزخيان و مانند آن) و وحيى كه آن را بر پيغمبرت محمّد- رحمتها و درودهاى تو بر او و بر آل او باد- فرو فرستاده‌اى-] [٣ و آن را نور روشنائى گردانيدى كه ما بپيروى از آن از تاريكيهاى گمراهى (شرك، كفر، شكّ و نفاق) و نادانى (معاصى و شبهات) راه مييابيم، و شفاء و بهبودى (بيماريها مانند نادانى بحقّ و نگرويدن بخدا و رسول و دوروئى) براى كسيكه فهميدن آن را از روى تصديق و باور نمودن (نه از روى تكذيب و انكار) خواسته، و براى شنيدنش خاموش گشته، و ترازوى عدل كه زبانه‌اش (آنچه ميان شاهين ترازو است) از حقّ و درستى بر نميگردد،