الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٩٦ - دعاى پنجاه و سوم از دعاهاى امام عليه السلام است در خضوع و فروتنى براى خداى توانا و بزرگ
[٥ اى مولاى من و مرا رحم نما چون نشان من از دنيا بريده (نيست) شود، و يادم در ميان آفريدگان زايل گردد، و مانند كسيكه فراموش شده در زمره و گروه فراموش شدگان باشم-] [٦ اى مولاى من و مرا رحم فرما هنگام دگرگون شدن پيكرم (يا رخسارم) و حال و چگونگى كه بر آن هستم آنگاه كه تنم كهنه و پوسيده گردد، و اندامم از هم بپاشد، و مفاصل و پيوندهايم پاره شود (مضمون اين فصل از دعاء بآنچه حضرت امير المؤمنين- عليه السّلام- از پيغمبر اكرم- صلّى اللّه عليه و آله- نقل فرموده باينكه بدن آل محمّد- عليهم السّلام- پس از مردن نميپوسد، و ما آن را در كتاب ترجمه و شرح نهج البلاغه صفحه دويست و هفتم شرح نموديم منافات ندارد، زيرا غرض امام- عليه السّلام- در اينجا مانند يكى از افراد مردم خضوع و فروتنى است، نه بيان آنچه بخود اختصاص دارد) اى واى از غفلت و بيخبرى من از آنچه (مرگ و سؤال در قبر و تنهائى و تنگى و فشار و تاريكى آن و زنده شدن روز رستاخيز و حساب و بازپرسى در آن كه) در بارهام خواسته ميشود (و سختى آن را نميتوان وصف نمود)-]