الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣١٨ - دعاى چهل و ششم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز فطر(اول ماه شوال) و در روز جمعه

وقت بترسد، ولى كسيكه بر قدرت و تسلّط خويش بر هر كه بخواهد و هر وقت كه بخواهد اعتماد داشته باشد سببى براى عجله و شتاب او نيست) پس هر كه سزاوار نيكبختى بوده خاتمه و پايان كارش را نيكبخت گردانيدى، و هر كه شايسته بدبختى بوده او را از جهت بدبختى خوار ساختى (كمك و يارى نكرده بخود وا گذاشتى)-] [١٨ همه ايشان (نيكبختان و بدبختان) بحكم تو ميرسند، و گفتار و كردارشان بفرمان تو باز ميگردد (بازگشت همه بسوى تو است، و تو درباره ايشان بپاداش و كيفر و گذشت حكم كرده فرمان خواهى داد، چنانكه در قرآن كريم «س ٦ ى ٦٠» فرموده: ثُمَّ إِلَيْهِ مَرْجِعُكُمْ ثُمَّ يُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ‌ يعنى پس بازگشت شما «بعد از مرگ» بسوى او است، سپس «در روز قيامت» شما را بآنچه بجا ميآوريد آگاه ميسازد) و طول مدّت (مهلت دادن توبه) ايشان حجّت و دليل تو را (در انتقام بر آنها) سست نساخته (چنانكه جز تو هر كه را بر ديگرى حجّتى باشد و بوسيله آن در گرفتن حق خود شتاب ننمايد تا آنكه بطول انجامد حجّتش سست و از گرفتن حقّ خود ناتوان گردد) و از جهت شتاب نكردن در (باره باز خواست از) اينان دليل آشكار تو (در باره عذاب آنان) باطل و نادرست نشده (باينكه گفته شود: اگر خداى تعالى را بر آنها حجّت و دليلى بود مهلتشان نميداد)-] [١٩ حجّت و دليل تو پابر جا است كه باطل نميشود، و سلطنت و پادشاهيت ثابت و هميشگى است كه نيست نميگردد، پس عذاب هميشگى كسى را است كه از تو برگشته، و نوميدى خوار كننده كسى را است كه از تو نوميد گرديده، و بدبختترين بدبختى براى كسى است كه به (كرم و بخشش) تو مغرور و فريفته و (بر معصيت و نافرمانيت) جرات‌