الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣١٦ - دعاى چهل و ششم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز فطر(اول ماه شوال) و در روز جمعه

بمنتهى و پايان جود و بخشش تو با (روا شدن) خواسته‌ها برگشتند (زيرا غايت و منتهى براى كرم و جود تو نيست) و جامهاى حاجات و خواسته‌ها بجريان و روان شدن جود و بخشش تو پر شد، و اوصاف پيش از رسيدن به (كنه و حقيقت) وصف تو از هم گسيختند (ناتوان گشته مانده‌اند) زيرا بلندترين بلندى بر بالاى هر بلندى، و بزرگترين بزرگى بر بالاى هر بزرگى بس تو را است (نه غير تو را)-] [١٣ هر بزرگى در برابر تو خرد، و هر ارجمندى در كنار ارجمنديت خوار است (هر چند نسبت بديگرى بزرگ و ارجمند باشد، زيرا هر موجودى در تحت قدرت و توانائى و مشيّت و خواست تو است) آنانكه بسوى غير تو آمدند نوميد گشتند، و آنانكه جز تو را درخواست نمودند زيان كردند، و آنانكه بدرگاه جز تو فرود آمدند تباه شدند، و نعمت خواهان جز كسيكه از فضل و احسان تو نعمت خواست دچار خشكسالى (بدبختى و گرفتارى) گرديدند-] [١٤ در (رحمت) تو بروى آنانكه خواهانند باز است، و بخشش تو براى درخواست كنندگان مباح و روا است (ممنوع و باز داشته نشده) و فريادرسيت بفريادرس خواهان نزديك است-] [١٥ اميدواران از تو محروم نميمانند، و درخواست كنندگان عطاء و بخششت نوميد نميگردند، و آمرزش خواهان بعذاب و كيفرت‌