الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٧٣ - دعاى چهل و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگام ختم(پس از خواندن همه) قرآن

[١٥ و بوسيله قرآن در جاى صف بستن و بيك رشته در آمدن در برابر تو بر خوارى مقام و مرتبه ما رحم فرما، و هنگام لرزيدن پل دوزخ در روز گذشتن از آن لغزش گامهاى ما را ثابت و پا برجا بدار (اخبار بسيار از ائمّه معصومين- عليهم السّلام- رسيده: روز قيامت پلى بر روى دوزخ كشيده ميشود كه اوّل آن موقف و جاى ايستادن براى حساب و وارسى است و آخر آن بر در بهشت است، هر كه خدا را اطاعت كرده از آن ميگذرد و ببهشت ميرود و هر كه او را معصيت نموده از دو سمت آن بآتش ميافتد، و در وصف آن رسيده:

كه از مو باريكتر و از شمشير برنده‌تر است، و مؤمن مانند برق تندرو از آن ميگذرد، و در بعض اخبار رسيده:

صراط و پل دوزخ ميلرزد و اهلش را ميلرزاند بطوريكه مفاصل و پيوندهاى اندام ايشان بهم زده ميشود، و مردم مانند مورچه‌هاى ريز در آتش ميافتند، و جز كسى را كه خدا رحم ميكند از آن رهائى نمييابند) و پيش از بر انگيختن (زنده شدن در قيامت) تاريكى قبرهاى ما را روشن فرما، و ما را روز رستاخيز از هر اندوهى و از ترسهاى سخت روز قيامت (كه مصيبت و سختى آن بالاترين مصائب و سختيها است) نجات ده-] [١٦ و روهاى ما را سفيد (شادمانمان) گردان روزيكه روهاى ستمگران سياه ميشود (افسرده ميگردند) در روز افسوس و پشيمانى (گمراهان، اشاره بقول خداى تعالى «س ١٩ ى ٣٩»: وَ أَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ يعنى ايشان را از روز پشيمانى «روز قيامت» بترسان) و براى ما در دلهاى اهل ايمان محبّت و دوستى قرار ده (اشاره بقول خداى تعالى «س ١٩ ى ٩٦»: إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا يعنى همانا آنانكه ايمان آوردند و كارهاى‌