الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٤٢ - دعاى سى و ششم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگامى كه بابر و برق(درخشيدن ابر) نگاه ميكرد و بانگ رعد(غرش ابر) را مي شنيد

پيوسته احسانت را از همه ما (خدا پرستان) جدا مساز، زيرا غنىّ و بى‌نياز كسى است كه تو او را بى‌نياز كرده‌اى، و سالم و بى‌گزند كسى است كه تو او را (از آسيب‌ها) نگاه داشته‌اى-] [٥ چون نزد كسى جز تو (از هر پيشامدى) دفاع و باز گردانيدنى نيست، و نه در كسى از غلبه تو امتناع و باز داشتنى است، زيرا بهر چه خواسته بر هر كه خواهى فرمان ميدهى، و بآنچه اراده كرده در باره هر كه اراده كنى حكم ميكنى (بى‌آنكه چيزى تو را بر آن باعث شود، يا تو را از آن مانع گردد)-] [٦ پس تو را است سپاس بر آنكه ما را از بلاء و آسيب نگاه داشتى، و تو را است سپاس بر نعمتهائى كه بما بخشيده‌اى، سپاسى كه سپاس سپاسگزاران را پشت سر گزارد (بر سائر سپاسها برترى داشته و از روى اخلاص باشد) سپاسى كه زمين و آسمان خدا را پر سازد (بسيار و بى‌اندازه باشد)-] [٧ زيرا توئى بسيار نعمت دهنده و بسيار بخشاينده نعمتهاى بزرگ، پذيرنده‌