الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣١٩ - دعاى چهل و ششم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز فطر(اول ماه شوال) و در روز جمعه

نموده دلير شود (زيرا كريم هر گاه بكسى بى‌عوض و غرضى نعمت داد و او را بچيزى امر نمود و او معصيت و نافرمانيش كرد و شكر نعمتش را بجا نياورد لازمه كرمش چشم پوشى از گناه او نميباشد)-] [٢٠ چه بسيار است پى در پى بازگشت او (آن مغرور بكرمت) در شكنجه تو، و چه طولانى است سرگردانيش در كيفر تو، و چه دور است پايان غم و اندوهش، و چه نوميد است از رهائى يافتن بآسانى!! (همه اين گرفتاريهاى او) از روى عدل در حكم تو است كه در آن ظلم نميكنى، و از روى انصاف و دادگرى در فرمان تو است كه بر او ستم نمينمائى-] [٢١ براى آنكه حجّتها و دليلهايت را پى در پى و بكمك يكديگر گردانيده‌اى، و دليلها را بيان كرده آشكار ساخته‌اى، و تهديد و ترساندن (از عذاب خود) را اعلام نموده‌اى، و در ترغيب و خواهان نمودن (بپاداش) لطف و نيكوئى بجا آورده‌اى، و (در قرآن كريم) مثلها زده و داستانها بيان فرموده‌اى، و مهلت دادن را طولانى كرده، و (كيفر را) بتأخير انداخته‌اى در حاليكه تو بر شتاب كردن توانائى، و شتاب نكردى و تو بشتاب نمودن قادرى-] [٢٢ مكث و درنگ نمودن تو نه از روى ناتوانى است، و مهلت دادنت نه از روى سستى است، و خود داريت نه از روى بيخبرى است و بتأخير انداختنت نه از روى ملاطفت و خوشرفتارى است (كه از ترس شرّ كسى كه او را مهلت داده‌اى باشد) بلكه براى آنست كه‌