الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٠٨ - دعاى چهاردهم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگاميكه ستمى بآنحضرت ميرسيد

[٩ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و در عوض ستمى كه او بمن كرده مرا مشمول عفو و بخشش خود گردان، و بجاى بدرفتارى او رحمتت بمن عطا فرما، زيرا هر ناپسندى در برابر خشم تو اندك و هر اندوهى با پيشامد غضب تو هموار است-] [١٠ بار خدايا همچنانكه ناپسند من گردانيدى كه ستم بكشم مرا از اينكه (بديگرى) ستم كنم نگهدار-] [١١ بكسى جز تو شكوه نميكنم، و از حكم كننده‌اى (بين ظالم و مظلوم) جز تو يارى نميطلبم، آراسته و پاك ميدانم تو را كه چنين كنم، پس بر محمّد و آل او درود فرست، و دعاى مرا باجابت پيوند (بين دعاء و اجابت فاصله‌اى قرار مده) و شكوه مرا با تغيير و از بين بردن همراه ساز (ستم ستمگر را از من دفع فرما تا شكوه‌ام پايان يابد)-] [١٢ بار خدايا مرا بنوميدى از عدل و دادگرى خود آزمايش مفرما، و ستمگرم را بآسودگى از نادانى به (كيفر) خويش ميازما تا بر ستم بر من ادامه دهد و بر حقم دست يابد، و بزودى آنچه (كيفرى) كه بستمگران وعده داده‌اى باو بنما، و اجابت (دعائى) را كه بيچارگان وعده داده‌اى بمن هويدا ساز-] [١٣ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و مرا بپذيرفتن آنچه‌