الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٠٧ - دعاى چهاردهم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگاميكه ستمى بآنحضرت ميرسيد

و آن را بر او منع نموده‌اى، و ستم او از طغيان و سركشى در نعمت تو است كه باو رسيده و از بى‌باكى و نترسيدن از كيفر تو است بر او (هنگام خواندن دعا بجاى فلان ابن فلان نام ستمگر و پدرش برده شود)-] [٦ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و ستم كننده و دشمن مرا بقدرت خود از ستم بر من بازدار، و با توانائى خود برّندگى (دشمنى) او را از من بشكن و براى او كارى كه در خور او است قرار ده (تا بآن مشغول شده از من چشم بپوشد) و او را در برابر كسيكه با او دشمنى ميكند ناتوان گردان-] [٧ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و او را بستم كردن بمن رخصت مده، و مرا در تسلّط بر او نيكو كمك فرما، و از بجا آوردن مانند كارهاى او نگهدار، و در مانند حال او قرار مده (مرا از ستم بديگران و متصف شدن بخوهاى ناپسنديده مانند او حفظ فرما)-] [٨ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و مرا در برابر او يارى نما يارى نمودن آماده‌اى كه (چشم براه آن نباشم تا) خشم باو بهبودى من باشد، و كينه‌ام را بسر رساند (يارى كه خشم را فرو نشاند و دادم را از او بستاند)-]