الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٧٥ - دعاى چهل و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگام ختم(پس از خواندن همه) قرآن

راه آشكارش سير ده، و براه و طريقه‌اش ببر، و از فرمانبران او قرار ده، و در گروه او گرد آور، و بحوض او (نهرى كه خداى تعالى در بهشت بآنحضرت عطا فرموده و بر گزيدگان امّت روز قيامت در آن وارد ميشوند) وارد ساز، و از جام آن حوض سيراب گردان-] [٢١ و درود فرست- بار خدايا- بر محمّد و آل او درودى كه بوسيله آن او را ببهترين نيكى و بخشش و بزرگواريت كه اميدوار است برسانى، زيرا تو داراى رحمت گشاده و بخشش بزرگى (كه فنا و نيستى و كم شدن در آن راه ندارد)-] [٢٢ بار خدايا او را در برابر اينكه پيغامهاى تو را رسانيد، و آيات (قرآن مجيد، يا نشانه‌هاى پروردگارى و يگانگى) تو را اداء نمود (مردم را بآن راهنمائى كرد) و بندگانت را پند و اندرز داد، و در راه تو (بدست و زبان) كوشش و كار زار كرد پاداش ده، ببهترين پاداشى كه بيكى از فرشتگانيكه از خواصّ و نزديكان درگاه تو هستند، و پيغمبران فرستاده شده برگزيده خود داده‌اى، و درود و مهربانى و نيكيهاى بسيار خدا بر او و بر آل او كه (از چركى جهل و نادانى) پاكيزه و (بعلم و ايمان آراسته و از پليدى ميلاد و آلودگى معاصى و فساد) پاك‌اند.-]