الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٩٦ - دعاى بيست و هشتم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگام پناه بردن(از گرفتاريها) بخداى توانا و بزرگ

دعاى بيست و نهم از دعاهاى امام عليه السّلام است هنگاميكه روزى بر آن حضرت تنگ ميشد

خداوند سبحان پيغمبران و دوستان و بندگان شايسته خود را بتنگ روزى گرفتار مينمايد براى حكم و مصالحى كه از جمله آنها آنست كه پاداش ايشان بر صبر و شكيبائى و قناعت و خوشنودى بقسمت و بهره خود بزرگ و بسيار گردد، زيرا هر چند محنت و گرفتارى سختتر باشد پاداش آن بيشتر است، و از جمله آنها آزمايش گردنكشان و دوستداران دنيا است، زيرا اگر خداوند تعالى در روزى انبياء و اولياى خود توسعه و گشايش ميداد گردنكشان و دوستداران دنيا زودتر از آنها اطاعت و پيروى مينمودند و آزمايش نميشدند، و از جمله آنها آزمايش انبياء و اولياء است بگردنكشان و آنان كه ايشان را تكذيب مينمودند، زيرا اگر در روزى ايشان توسعه داده ميشد آزمايششان بصبر بر آزار تكذيب كنندگان بر اثر فقر و بى چيزى ساقط ميگشت، و از جمله آنها برگزيدن خداوند سبحان است ايشان را بر اثر دعاء و تضرّع و زارى بحضور در درگاه مقدّس خود، چنانكه امير المؤمنين- عليه السّلام- فرموده: خداوند بنده را گرفتار مينمايد و دوست دارد كه تضرّع و زاريش را بشنود، و از پيغمبر- صلّى اللّه عليه و آله- روايت‌