الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٠٧ - دعاى سى و يكم از دعاهاى امام عليه السلام است در بيان توبه و بازگشت

[١٠ اى خداى من اگر او را كيفر نمائى عدل و داد تو را انكار نمينمايد (زيرا از روى ظلم و ستم نيست) و اگر او را ببخشى و مهربانى كنى عفو تو را (نسبت به سعه رحمتت) بزرگ نشمارد، زيرا تو پروردگار كريم و بزرگوارى هستى كه آمرزش گناه بزرگ نزد او بزرگ نيست-] [١١ بار خدايا پس اينك منم كه بدرگاه تو آمده‌ام در حاليكه فرمانبرم فرمان تو را در دعائى كه بآن امر فرموده‌اى، و خواهانم وفاى بوعده‌ات را در اجابتى كه بآن وعده داده‌اى، آنجا كه ميفرمائى (س ٤٠ ى ٦٠: ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ‌ يعنى) مرا بخوانيد براى شما روا ميسازم-] [١٢ بار خدايا پس بر محمّد و آل او درود فرست، و با آمرزش خود بمن رو آور (مرا مشمول رحمتت گردان و بيامرز) چنانكه من با اعتراف خويش به (در گاه) تو رو آوردم، و مرا از افتادنگاه‌ها (جاها) ى گناهان بردار (حفظ فرما) چنانكه خود را براى تو پست ساخته‌ام (با فروتنى به پيشگاهت بتو پناه برده‌ام) و مرا در پرده (رحمت) خود بپوشان (بيامرز) چنانكه در انتقام و بكيفر رساندن من درنگ نمودى-] [١٣ بار خدايا قصد مرا در فرمانبريت پا بر جا گردان (كه هميشه در طاعت تو بكار رفته بغير آن رو نياورد) و بينائيم را در بندگيت استوار ساز، و مرا توفيق ده بكارهائى (عبادت از روى‌