الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٧٢ - دعاى بيست و پنجم از دعاهاى امام عليه السلام است براى فرزندانش عليهم السلام

كه مجارى خون است روان ميگردد تا بقلب شخص ميرسد و طبق ضعف و سستى ايمان بنده و كمى ياد آورى و بسيارى غفلت او وسوسه مينمايد و بمقدار قوّت و بيدارى و بسيارى ذكر و اخلاص توحيد بنده تسلّط او كم گشته و از او دور ميگردد، و علاّمه مجلسى «رحمه اللّه» در مجلّد چهاردهم بحار الانوار ميفرمايد: بين اماميّه «علماى اثنى عشرى» بلكه بين مسلمين «علماى اسلام» خلاف نيست در اينكه جنّ و شياطين اجسام لطيفه‌اى هستند كه در بعض اوقات ديده ميشوند و در برخى ديده نميشوند و آنها را جنبشهاى تند و توانائى بر كارهاى دشوار است و در رهگذر خون اجساد بنى آدم روان ميگردند، و گاهى خداوند بجهة مصالحى آنها را باشكال مختلفه و صورتهاى گوناگون در آورد چنانكه سيّد مرتضى- عليه الرّحمة- بر آن رفته، يا آنكه خداوند آنها را توانائى داده كه باشكال مختلفه در آيند چنانكه اين مطلب از اخبار آشكارتر است) بى‌خبر نيست (از ما) اگر ما (از او) غافل شويم، و (ما را) از ياد نميرد اگر ما (از او) فراموش كنيم، ما را از كيفر تو ايمن ميسازد (وسوسه ميكند و در دل شخص ميافكند كه فلان گناه را بجا آور كه خداوند آمرزنده و مهربان است) و از غير تو ميترساند (مثلا وسوسه مينمايد كه اگر فلان كار ناروا را براى فلان شخص بجا نياورى چنين و چنان ميشود)-] [٧ اگر گناه بزرگى قصد كنيم ما را بر آن دلير مينمايد، و اگر كار شايسته‌اى آهنگ نمائيم ما را از آن باز ميدارد، ما را بخواهشها و گناهان ميطلبد، و شبهه‌ها براى ما بر پا ميكند (در بين ما شبهه‌ها مياندازد تا گمراهمان سازد) اگر بما وعده و نويد دهد (بكار خير و نيكى بخواند) دروغ ميگويد، و اگر ما را بآرزو سرگرم نمايد خلاف آن ميكند، و اگر مكرش را از ما بر نگردانى‌