الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٢٢ - دعاى سى و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است براى خود پس از بجا آوردن نماز شب درباره اقرار به گناه
[٢٠ و توئى سزاوارتر كسيكه باو اميد داشته، و شايستهتر كسى كه از او بترسد و بپرهيزد، پس اى پروردگارم آنچه را اميدوارم بر من ببخش، و از آنچه ميترسم ايمنم گردان، و سود رحمت خود را بمن احسان فرما، زيرا تو كريم و بخشندهترين كسانى هستى كه از آنها درخواست مينمايند-] [٢١ بار خدايا چون (گناهان) مرا بعفو و گذشت و احسان و نيكى خود در سراى نيستى (دنيا) در حضور نظائر و مانندها (ى من) پوشاندى (رسوايم نكردى) پس از رسوائيهاى سراى هستى (آخرت) در جايگاههاى حاضرين از فرشتگان ارجمند و پيغمبران گرامى و آنانكه در راه خدا كشته شدهاند و نيكوكاران پناهم ده از همسايهاى كه بديهايم را از او پنهان مينمودم، و از خويشاوندى كه در كارهاى پنهانى خود از او شرم ميداشتم-] [٢٢ پروردگارا من بايشان (همسايه و خويشاوند) در راز پوشى بر من اعتماد ننمودم، و بتو اى پروردگارم در آمرزش براى خود اعتماد نمودم، و توئى سزاوارتر كسيكه باو اعتماد گردد، و بخشندهتر كسيكه باو رو آورده شود، و مهربانتر كسيكه از او مهربانى خواسته شود، پس بمن رحم فرما-]