الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٠٥ - دعاى چهل و پنجم از دعاهاى امام عليه السلام است در باره وداع و بدرود ماه رمضان

در رنجند، از اين رو روزهايش را طولانى‌ترين روزها مى‌پندارند) و چه با هيبت و ترس (يا چه با عظمت و بزرگى) بودى در دلهاى اهل ايمان! (ترس ايشان از جهت تقصير و كوتاهى در حقّ آنست)-] [٣٣ درود بر تو ماهى كه روزها (ى ماهها در فضل و برترى) با آن فخر و سرافرازى نكنند (چون آن ماه سيّد و مهتر و برترين ماهها است)-] [٣٤ درود بر تو ماهى كه از هر چيز (شياطين، پيشامد بد، گرفتارى و مانند آن) سلامت و بى‌گزند است-] [٣٥ درود بر تو كه مصاحبت و همراهيش ناپسند و معاشرت و آميزشش نكوهيده نيست-] [٣٦ درود بر تو براى آنكه با بركات و نيكيها (پاداشها) بر ما وارد شدى، و چركى گناهان را از ما شستى (سبب آمرزش آنها گرديدى)-] [٣٧ درود بر تو نه آنكه وداع و بدرود با او از روى دلتنگى باشد، و نه آنكه روزه آن ترك شده از جهت بستوه آمدن است-] [٣٨ درود بر تو كه پيش از آمدنش (از جهت دوست داشتن آن) خواسته شده بود، و پيش از رفتنش (از جهت فراق و جدائيش) بر آن اندوهناكيم-] [٣٩ درود بر تو چه بسيار بدى كه بسبب تو از ما باز گرديده، و چه بسيار خير و نيكى كه بوسيله تو بر ما روان گشته-] [٤٠ درود بر تو و بر شب قدر كه بهتر از هزار ماه است-]