الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٨٩ - دعاى بيست و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است براى مرزداران

يا او را باسباب جنگ (شمشير، تير نيزه، اسب و مانند آن) يارى كند، يا او را بر جهاد (جنگ كردن در راه خدا) وادارد، يا (اگر نتوانست اين كارها را انجام دهد) او را در راهيكه پيش گرفته بدعاء (درخواست فتح و فيروزى او از خداى تعالى) همراهى نمايد، يا در پشت سر او آبرويش را حفظ كند پس او را سنگ بسنگ و مانند بمانند برابر پاداش آن مسلمان جنگجو و مرزدار پاداش ده، و عوض كارش را در دنيا عطا فرما كه سود آنچه پيش از اين انجام داده و شادى كارى كه بجا آورده بزودى در يابد تا آنگاه كه زمان او بپايان رسيده (عمرش تمام گردد) و بآنچه براى او (در آخرت) از فضل و احسانت روان ساخته‌اى و از كرم و بخششت آماده نموده‌اى برسد-] [١٧ بار خدايا و هر مسلمانيكه كار اسلام (گرفتارى مسلمانان در برابر كفر) او را نگران كند و گرد آمدن مشركين او را اندوهگين سازد، پس قصد جنگ (با آنها) يا آهنگ جهاد (طرفدارى از دين) نمايد و ضعف و سستى او را از رفتن بجنگ بنشاند، يا فقر و بى‌چيزى او را بدرنگ كردن (نرفتن بجنگ) وادارد، يا پيشامدى او را از قصد و آهنگش بتاخير اندازد،