الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٢٣ - دعاى سى و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است براى خود پس از بجا آوردن نماز شب درباره اقرار به گناه

[٢٣ بار خدايا و تو مرا آبى پست و خوار از صلبى (پشت پدر) كه استخوان‌هايش درهم رفته راههايش تنگ است برحم تنگ (بچه‌دان مادر) كه آن را بپرده‌ها (آنچه در درون تن او است) پوشانده‌اى پائين آوردى (اشاره بقول خداى تعالى «س ٣٢ ى ٧»: الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ خَلَقَهُ وَ بَدَأَ خَلْقَ الْإِنْسانِ مِنْ طِينٍ ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ ماءٍ مَهِينٍ‌ يعنى آن خدائيكه هر چه را آفريد بياراسته و نيكو گردانيد، و آفرينش انسان «حضرت آدم عليه السّلام» را از گل آغاز نمود، آنگاه فرزندان او را از خلاصه آب پست و خوار «نطفه» بيافريد) در حالى كه مرا از حالى بحالى ديگر ميگرداندى تا اينكه بشكل كامل رساندى، و اندام را در (تن) من ثابت و پا بر جا گردانيدى، چنانكه در كتاب خود (قرآن مجيد) وصف فرمودى: (نخست) منىّ پس از آن خون بسته شده و آنگاه پاره گوشتى سپس استخوان آفريدى بعد از آن استخوان‌ها را بگوشت پوشاندى سپس مرا چنانكه خواستى آفريده ديگرى بيافريدى (اشاره بفرمايش خداى تعالى «س ٢٣ ى ١٢»: وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ طِينٍ ثُمَّ جَعَلْناهُ نُطْفَةً فِي قَرارٍ مَكِينٍ ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظاماً فَكَسَوْنَا الْعِظامَ لَحْماً ثُمَّ أَنْشَأْناهُ خَلْقاً آخَرَ فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ‌ يعنى انسان «حضرت آدم «عليه السّلام» را از گل پاكيزه آفريديم آنگاه فرزندان او را منىّ و در جاى استوار قرار داديم سپس منىّ را پاره خون بسته شده پس از آن خون بسته شده را پاره گوشتى آفريديم بعد از آن پاره گوشت را استخوان آفريديم پس از آن استخوان را بگوشت پوشانديم‌