الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١١٥ - دعاى شانزدهم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگاميكه(بدرگاه خداى تعالى) از گناهان گذشت مي طلبيد

[٢١ اى خداى من سپاس تو را است كه چه بسيار عيب مرا پوشاندى، و (نزد مردم) رسوايم نكردى، و چه بسيار گناه مرا پنهان نمودى و (بآن نزد ديگران) معروفم ننمودى، و چه بسا زشتى (گناه) كه بجا آوردم و پرده مرا ندريدى، و طوق ناپسندى و زشتى آن را بگردنم نيانداختى، و بديهاى آن را بر همسايگانم كه در جستجوى عيبهايم هستند و بر رشگبران نعمتى كه بمن داده‌اى آشكار نساختى-] [٢٢ پس آن همه مهربانيها مرا از دنبال كردن ببدى آنچه تو از من ميدانى باز نداشت!!-] [٢٣ اى خداى من، كيست برستگارى خود از من نادان‌تر و از بهره خود فراموشكارتر و از اصلاح و سازگار نمودن نفس خود دورتر در حاليكه روزى را كه بر من رسانده‌اى در نافرمانيت كه مرا از آن بازداشتى صرف ميكنم؟ و كيست از من در نادرستى فرو رونده‌تر و بر اقدام ببدى سختتر هنگاميكه بين دعوت تو (بسعادت و نيكبختى) و دعوت شيطان (بشقاوت و بدبختى) ميايستم پس (با اينكه در پذيرفتن هر يك از آن دو دعوت توانا هستم) دعوت شيطان را نه از روى نابينائى در شناختن او و نه از روى فراموشى (گمراه كردن) او ميپذيرم؟-]