الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٨٢ - دعاى هشتم از دعاهاى امام عليه السلام است در پناه بردن(بخداى تعالى) از سختيها و بدى اخلاق و كردارهاى نكوهيده

از آن نهى نموده و فرموده «س ٧ ى ٢٠٥»: وَ لا تَكُنْ مِنَ الْغافِلِينَ‌ يعنى و از كسانى كه بى خبرند مباش) و اقدام بر تكلّف و كار با مشقّت (كه انسان را برنج آورده و خسته و بيزار نمايد خواه در كار دين و خواه در كار دنيا) و اختيار باطل بر حقّ، و مداومت بر گناه، و كوچك شمردن معصيت و نا فرمانى، و بزرگ داشتن طاعت و بندگى-] [٣ و از بخود نازيدن ثروتمندان، و خوار شمردن فقراء و نيازمندان (پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود: هر كه مسلمان فقيرى را براى بى چيزى كوچك شمرده و سبك گرداند حقّ خدا را سبك گردانيده پس در خشم خداى عزّ و جلّ است تا اينكه او را راضى نمايد) و بد رفتارى با زير دستان (زن، فرزند، شاگرد، خدمتگزار و پيروان) و شكر بجا نياوردن از كسيكه بما نيكوئى كرده (حضرت علىّ ابن الحسين عليه السّلام فرمود: اشكركم للّه اشكركم للنّاس يعنى سپاسگزارنده ترين شما خدا را سپاسگزارنده‌ترين شما است مردم را)-] [٤ و از اينكه ستمگرى را كمك كنيم (كه حرام است هر چند در كار مباح و روا باشد مانند جامه دوختن يا مسجد ساختن براى او، در قرآن كريم «س ١١ ى ١١٣» فرمايد: وَ لا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِياءَ ثُمَّ لا تُنْصَرُونَ‌ يعنى بسوى ستمگران نرويد و آنان را دوست نداشته باشيد كه شما را آتش خواهد گرفت و «آن هنگام» جز خدا براى شما دوستانى نيست پس يارى نخواهيد شد) يا آنكه ستم رسيده‌اى را خوار گردانيم (حضرت صادق عليه السّلام فرمود: مؤمنى نيست كه برادرش را خوار كند و بر يارى او توانا باشد جز آنكه خدا او را در دنيا و آخرت خوار گرداند) و آنچه حقّ ما نيست بطلبيم، و در علم (اصول و فروع دين) از روى نادانى سخنى بگوئيم (در قرآن كريم «س ١٧ ى ٣٦» فرمايد: وَ لا تَقْفُ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ، إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا يعنى دنبال آنچه‌