الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٧٦ - دعاى هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است هر گاه كار دشوار دل آزارى باو رو ميآورد

دعاى هفتم از دعاهاى امام عليه السّلام است هر گاه كار دشوار دل آزارى باو رو ميآورد

يا پيشامد سختى رخ ميداد و بهنگام غم و اندوه (حضرت امير المؤمنين عليه السلام فرموده: هر گاه ترس و بيم «از بلاء» سخت شد پس پناهگاه بسوى خدا رفتن است، حضرت موسى ابن جعفر عليه السّلام فرموده: بلاء و آفتى نيست كه به بنده مؤمن رو آورد و خداى عزّ و جل دعاء «درخواست رفع آن» را باو توفيق دهد جز آنكه آن بلاء بزودى از بين برود، و بلائى نيست كه به بنده مؤمن رو آورد و از دعاء خوددارى نمايد جز آنكه آن بلاء بطول انجامد، پس هرگاه بلاء رو آورد «براى رفع آن» بر شما باد دعاء و تضرّع و زارى بدرگاه خداى عزّ و جلّ، حضرت صادق عليه السّلام فرمود: آيا درازى و كوتاهى بلاء را ميشناسيد؟ «شنوندگان گفتند» گفتيم: نه، فرمود:

اگر هنگام بلاء يكى از شما موفّق بدعاء شد بدانيد «مدّت» بلاء كوتاه است، حضرت موسى ابن جعفر عليه السّلام فرمود: دعاء و درخواست و بدرگاه خدا رو آوردن بلاء را باز ميگرداند، و آن بلاء مقدّر شده و لازم گرديده و نمانده جز امضاء و گذراندن آن، پس اگر خداى عزّ و جلّ خوانده شود و از او بر طرف شدن آن بلاء درخواست گردد خدا آن را بر طرف مينمايد، حضرت صادق عليه السّلام فرموده: هرگاه پيشامدى يا سختى يا اندوهى بمردى رو آورد بايد دو زانو و دو آرنج خود را برهنه نموده و بزمين بچسباند و سينه‌اش را هم بزمين نهد و بسجده رود پس از آن حاجت و خواسته خويش را «از خداى تعالى» بطلبد، و حضرت سيّد العابدين و امام السّاجدين صلوات اللّه و سلامه عليه در اينجا از خداى تعالى بر طرف شدن بلاء و گرفتارى و غم و اندوه را باين گونه درخواست مينمايد):-]