الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢١٢ - دعاى سى و يكم از دعاهاى امام عليه السلام است در بيان توبه و بازگشت

[٢٤ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و كرم خود را در گناهانم شفيع و ميانجى گردان، و بعفو و گذشت خود گناهانم را ببخش، و مرا (در برابر آنها) بجز اينكه (از روى عدل) سزاوارم و آن عذاب تو است جزا مده (بلكه بفضل و كرمت با من رفتار فرما) و احسان خود را بر من بگستر، و مرا بپرده (عفو و گذشت) خويش بپوشان، و با من رفتار كن رفتار نيرومندى كه بنده خوارى پيش او زارى كرده و آن نيرومند باو مهربانى نمود، يا رفتار توانگرى كه بنده بى چيز نزد او رفته و آن توانگر او را بى نياز كرده-] [٢٥ بار خدايا (بر اثر بسيارى گناه و شرمندگى) از تو براى من پناه دهنده‌اى نيست پس بايد قدرت و توانائيت مرا پناه دهد، و شفيعى (كه درخواست گذشت از گناه كند) براى من بسوى تو نيست پس بايد احسان تو مرا شفاعت نمايد، و گناهانم مرا ترسانيده (نميدانم در برابر عذاب و كيفر آنها چكنم) پس بايد گذشتت مرا ايمن گرداند-] [٢٦ پس (هر گاه چگونگى‌ام چنين است) آنچه گفتم از روى نادانى ببدى كردار و از روى فراموشى كار ناپسنديده‌ام‌