الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣١٠ - دعاى چهل و پنجم از دعاهاى امام عليه السلام است در باره وداع و بدرود ماه رمضان

بطوريكه شايسته پرهيزكارى است پرهيز نموده، يا بوسيله عملى كه تقرّب آور است بسوى تو تقرّب جسته (مقام و منزلتى خواسته) كه رضا و خوشنودى تو را براى او لازم گردانيده، و رحمت و مهربانيت بر او متوجّه نموده، پس از توانگرى خود مانند (پاداش) او بما ببخش، و از فضل و احسانت چندين برابر آن را بما عطا فرما، زيرا فضل تو نقصان پذير نيست، و گنجينه‌هاى تو كم نميشود بلكه افزون ميگردد، و كانهاى احسان و نيكيت نابود نميشود، و عطاء و بخشش تو بخشش گوارائى است (مشقّت و رنجى در آن نيست)-] [٥١ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و براى ما مانند پاداشهاى كسى را بنويس (واجب و لازم گردان) كه تا روز قيامت در آن ماه روزه گرفته، يا در عبادت براى تو كوشش داشته است (در اين جمله از دعا آگاه ساختن بسعه و گشايش فضل و احسان خداى تعالى است، زيرا اگر روا نبود كه خداوند سبحان مانند پاداش كسى را كه عمل كرده بكسيكه عمل نكرده ببخشد دعا و درخواست آن درست نبود)-] [٥٢ بار خدايا ما در روز فطر و روزه گشودنمان كه آن را براى اهل ايمان (روز) عيد و شادى و براى اهل دين خود (اسلام) روز اجتماع و گرد آمدن و روز تعاون و كمك كردن بيكديگر قرار دادى، از هر گناهى كه آن را بجا آورده‌ايم، يا كار بدى كه پيش از اين كرده‌ايم، يا انديشه بدى كه در دل داشته‌ايم، بسوى تو، توبه و بازگشت مينمائيم، توبه كسيكه رجوع بگناهى را در دل نميگذارند،