الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٩٠ - دعاى چهل و چهارم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگامى كه(شب اول يا روز اول) ماه رمضان مي رسيد

[١٣ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و ما را در توحيد و يگانگيت از عدول و بازگشتن (شرك آوردن آشكار و نهان) و در بزرگ داشتنت از تقصير و كوتاهى، و در دينت (اسلام) از شكّ و دو دلى، و از راهت (بدست آوردن رضا و خوشنوديت) از كورى (گمراهى) و براى حرمتت (آنچه قيام بآن واجب است) از سهل انگارى، و از دشمنت: شيطان رانده شده (از خيرات و نيكيها) از فريب خوردن، دور گردان-] [١٤ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و هر گاه در هر شب از شبهاى اين ماه ما براى تو بندگانى باشد كه عفو و بخشيدنت آنها را آزاد مينمايد، يا گذشتت ايشان را ميبخشد پس ما بندگان را از آن بندگان بگردان، و ما را براى ماه ما از بهترين شايستگان و ياران (برگزيدگان) قرار ده (حضرت صادق- عليه السّلام- فرموده:

در هر شب از ماه رمضان براى خدا آزاد شده و رها شدگانى از آتش است جز كسيكه بمسكر (آنچه مستى آورد) افطار كند «بخورد و بياشامد» و در شب آخر مانند آنچه كه در همه آن ماه آزاد كرده آزاد مينمايد)-] [١٥ بار خدايا