الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٤٩ - دعاى بيست و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگام سختى و رنج و كارهاى دشوار

پس روزيم را از من مگير، و مرا بخلق خويش وا مگذار، بلكه بتنهائى (بى واسطه) خواسته‌ام را بر آور، و خود كارگزار من باش-] [٣ و بسوى من رو آور (مرا مشمول رحمت گردان) و در همه كارهايم نظر داشته باش، زيرا اگر مرا بخود واگذارى از (انجام) آن كارها ناتوان گردم، و آنچه مصلحت من در آن است انجام ندهم، و اگر مرا بخلق خويش واگذارى با روى گرفته و درهم بمن نگرند، و اگر مرا بناچار بخويشانم واگذارى نوميدم گردانند، و اگر ببخشند كم و ناگوار بخشند، و بر من منّت فراوان نهند، و نكوهش بسيار نمايند-] [٤ پس باحسان و بخشش خود، خدايا، بى نيازم گردان، و ببزرگى خويش بلند مرتبه‌ام فرما، و بتوانگريت دستم را بگشا، و بآنچه (خير و نيكى دنيا و آخرت) نزد تو است (از ديگران) بى نيازم نما-] [٥ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و مرا از رشك بردن (بر ديگرى) رهائى ده، و از گناهان بازم دار، و از حرامها (نارواهائيكه در شرع نهى شده) پرهيزكارم فرما، و بر نافرمانيها دليرم مگردان، و ميل و خواهش مرا بنزد خود