الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٤١ - دعاى چهل و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز عرفه

از آفرينش چيزهائى است كه هستى شخص متوقف بر آن است مانند پدر و مادر) پس او را از كسانى قرار دادى كه بدين خود (اسلام) راهنمائى نمودى، و براى انجام حقّ خويش (آنچه واجب است از گفتار و كردار و اعتقاد) توفيق دادى، و او را بريسمان (يا زنهار) خود (قرآن و ائمّه معصومين عليهم السّلام) نگاهداشتى، و در حزب و گروه (پيروان) خويشتن در آوردى، و بدوستدارى دوستانت (آنانكه از تو اطاعت مينمايند) و دشمنى دشمنانت (كسانيكه خلاف امر و نهيت رفتار ميكنند) رهبرى فرمودى-] [٦٨ سپس او را فرمان دادى پس فرمان نبرد، و منع نمودى پس باز نايستاد، و از معصيت و نافرمانى نهى فرمودى پس خلاف فرمانت نموده و نهيت را مرتكب گشته، نه از روى دشمنى با تو و نه از روى گردنكشى بر تو، بلكه هوا و خواهش او را بآنچه جدا ساخته (نهى كرده) اى و بآنچه ترسانده‌اى خواند، و دشمن تو و دشمن او (شيطان) او را بر آن يارى كرد، پس با شناسائى بترسانيدن تو و اميدوارى بعفو تو و اعتماد بگذشت تو بر نافرمانيت اقدام نمود در حاليكه با آن نعمتهائيكه باو بخشيده‌اى سزاوارتر بندگان تو بود كه بنافرمانيت اقدام ننمايد-] [٦٩ و اينك منم در جلو تو پست، خوار، فروتن، زارى‌كنان و ترسان كه بگناهان بزرگ كه زير بار آن رفته‌ام و بخطاها و نادرستكاريهاى‌