الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٤٣ - دعاى چهل و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز عرفه

و اگر ايشان نبودند خداى عزّ و جلّ شناخته نميشد، و خداى تبارك و تعالى «روز قيامت» بايشان بر مردم احتجاج كرده برهان و دليل ميآورد) و بآنچه (ولايت و دوستى حضرت امير المؤمنين عليه السّلام كه) كسى جز با درخواست قرب و نزديك شدن بآن بتو نزديك نشود طلب قرب و نزديك شدن بدرگاه تو نموده‌ام-] [٧٣ سپس توبه و بازگشت بسوى تو و خوارى و زارى در درگاه تو و گمان نيك بتو و اعتماد بآنچه نزد تو است را در پى طلب قرب بتو قرار داده‌ام، و اميد بتو را كه هيچگاه اميدوار بتو از آن نوميد نميگردد همراه آن نموده‌ام-] [٧٤ و از تو درخواست مينمايم همچون درخواست پست خوار نيازمند بى‌چيز ترسنده زنهار خواه، و با اين احوال در خواستم از روى ترس و زارى و پناه خواهى است، نه از روى بلند پروازى بگردنكشى گردنكشان، و نه از روى علوّ و بلندى خواه بجرات و اعتماد اطاعت كنندگان، و نه از روى تكبّر بشفاعت و ميانجيگرى شفاعت كنندگان-] [٧٥ و من پس از اين اعتراف كمترين كمتران و خوارترين خوارتران و مانند ذرّه (كوچكترين مورچه، يا آنچه در آفتاب از روزنه ديده ميشود) بلكه كمتر از آنم (مقصود از اين جمله انشاء تواضع و فروتنى‌