الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٤٢ - دعاى چهل و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز عرفه

سترگ كه آن را بجا آورده‌ام اقرار كننده‌ام، بعفو و گذشتت زنهار جو و برحمتت پناهنده‌ام، باور دارم كه امان دهنده‌اى مرا از تو امان نميدهد، و باز دارنده‌اى مرا از تو باز نميدارد-] [٧٠ پس (چون با كمال تضرّع و زارى بدرگاهت رو آورده و بگناهان معترف و از كردار پشيمانم) بمن عطا كن ستر و پوششى را از جانب خود كه بگناهكار عطا ميكنى، و بمن ببخش عفوت را كه بكسيكه خود را تسليم تو مينمايد ميبخشى، و بمن انعام فرما آمرزشت را كه در دستگاهت بزرگ نمينمايد كه آن را بر كسيكه بتو اميدوار است انعام نمائى-] [٧١ و در اين روز براى من بهره‌اى قرار ده كه بسبب آن ببهره‌اى از خوشنودى (رحمت) تو برسم، و مرا از (درگاهت از) آنچه (ثواب و پاداشهائيكه) كوشش كنندگان در پرستش تو با آن باز ميگردند، تهى دست بر مگردان-] [٧٢ و من اگر چه كردارهاى شايسته‌اى را كه كوشش كنندگان در عبادتت پيش فرستاده‌اند (بجا آورده‌اند) نفرستاده‌ام (بجا نياورده‌ام) ليكن يگانه دانستن تو و اينكه اضداد و امثال و مانندهائى براى تو نيست را پيش فرستاده‌ام (بآن ايمان آورده‌ام) و از درهائى كه امر فرموده‌اى از آنها بسوى (رحمت) تو آيند بدرگاهت آمده‌ام (حضرت صادق- عليه السّلام- فرموده: اوصياء «پيغمبر- صلّى اللّه عليه و آله-:

ائمّه معصومين، عليهم السّلام» ابواب و درهاى خداى عزّ و جلّ هستند كه از آن درها بسوى او ميروند،