الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٣٧ - دعاى چهل و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز عرفه

و او را سبب خوشنودى (افاضه رحمت) خويش گردانيده‌اى، و طاعت و فرمانبرى از او را واجب نموده، و از فرمان نبردن از او ترسانيده‌اى، و بفرمانبرى فرمانهايش، و باز ايستادن از نهى و باز داشتنش، و باينكه كسى از او پيشى نگيرد (جز پيروى از فرمان او از پيش خودكارى نكند) و از او واپس نماند (خلاف فرمانش قدمى بر ندارد) فرمان داده‌اى، پس او است نگهدار پناهندگان (بخود از واقع شدن در يكى از دو طرف افراط و تفريط) و پناه اهل ايمان (در رهائى از تاريكيهاى نادانى و شبهات) و دستاويز چنگ زدگان (از كيفرها) و جمال و نيكوئى جهانيان (زيرا براهنمائى و روش او ترازوى عدل و داد در بين مردم برابر ميگردد)-] [٦١ بار خدايا پس (چون براى تو در هر روزگارى پيشوائى است باين صفات) بولىّ (اولى بتصرّف در امور مؤمنين) خود (كه امام اين زمان است) شكر و سپاس آنچه را بر او نعمت داده‌اى الهام نما (اين جمله دعاء است براى امام هر زمان، و بيان امام- عليه السّلام- در اينجا در زمان امامتش اشاره بخود بوده سپس امام هر زمانى، و مقصود تعليم و ياد دادن بشيعيان است) و مانند آن شكر و سپاس را (بر آنچه بما نعمت داده‌اى) بسبب آن حضرت بما الهام كن، و او را از جانب خود سلطنت و توانائى (يا حجّت و برهان آشكارى) كه (او و شيعيانش را) يارى دهنده است عطا فرما، و براى او (هر مشكل و بسته شده‌اى را) بگشاى گشودن آسانى (كه رنج در آن نباشد) و او را بتواناترين تكيه‌گاه خود يارى ده، و توانائيش (يا پشتش) را محكم و استوار گردان،