الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٩٦ - دعاى دوازدهم از دعاهاى امام عليه السلام است در اقرار بگناه و درخواست(توفيق براى) توبه و بازگشت(از معصيت) به سوى(طاعت) خداى تعالى

[٦ پس، اى خداى من، آيا اعترافم ببدى آنچه كرده‌ام از نزد تو سود ميدهد؟ و آيا اقرار در درگاهت بزشتى آنچه بجا آورده‌ام از (عذاب) تو مرا رها مينمايد؟ يا در اينجا خشم خود (دورى از رحمتت) را براى من قرار داده‌اى؟ يا هنگامى كه دعا كرده تو را ميخوانم دشمنى تو با من همراه بوده؟-] [٧ آراسته و پاكى، از تو نوميد نميشوم در حاليكه در توبه و بازگشت بسوى خود را برويم گشوده‌اى، بلكه ميگويم: گفتار بنده خواريكه بخود ستم كرده و حرمت پروردگارش را رعايت ننموده-] [٨ بنده‌اى كه گناهانش بزرگ و رو بفزونى است و روزگارش باو پشت كرده و برگشته تا چون ببيند كه زمان كار گذشته و عمر بپايان رسيده و باور نمايد كه پناه و گريزگاهى از (كيفر) تو برايش نيست، بوسيله توبه بتو رو آورد، و توبه را براى تو خالص گرداند (شرائط آن از قبيل پشيمانى از گذشته و تصميم بر دو باره نكردن آن را بجا آورد) پس با دلى پاك و پاكيزه بسوى تو برخيزد و با صدائى تغيير يافته (زمزمه‌وار) آهسته تو را بخواند-]