الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٥٣ - دعاى چهل و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز عرفه

آفريدگانت عزيز و ارجمند گردان، و چون با تو خلوت كرده تنها بسر برم (از جز تو چشم پوشيده براز و نياز بپردازم) فروتن و در ميان بندگانت بلند مرتبه و سرفرازم نما، و از كسيكه از من بى‌نياز است (در خواستى نكرده و نميكند) بى‌نيازم ساز (چنان كن كه من هم از او چيزى نخواهم) و بر فقر و نيازمنديم بدرگاهت بيافزا (تا در خواستم از تو و راز و نيازم با تو فزونى يابد)-] [١١٩ و از شماتت و شادى دشمنان و پيشامد غم و اندوه و ذلت و خوارى (نزد مردم) و رنج و گرفتارى (در كارها) پناهم ده، مرا در آنچه (گناهانيكه) بر آن از من آگاهى (برحمتت) بپوشان (عفو فرما) بآنچه (گناهى كه) ميپوشاند (ميگذرد) تواناى گرفتن از روى عنف و سختى اگر بردباريش نبود، و عقاب كننده بر گناه اگر مكث و شتاب نكردنش نبود (حلم و مكث در انجام كارى مانع از قدرت او نيست، بلكه مانع از مقدور كه آن گرفتن از روى عنف و عقاب است ميباشد، چون قدرت او پيش از فعل است و آنچه با آن منافات دارد عجز و ناتوانى است)-] [١٢٠ و هر گاه بگروهى (بر اثر نافرمانى) فتنه و تباهى يا بدى و گرفتارى بخواهى (پيش آورى) مرا در حاليكه پناهنده بتو هستم از آن رهائى ده، و چون مرا در دنياى خود (دنيائيكه مالك آن توئى) در جاى رسوائى بپا نداشتى (رسوا نكردى) در آخرت خود (آخرتى كه بر آن استيلاء دارى) مانند آن (در جاى رسوائى) بپا مدار (رسوا مگردان)-] [١٢١ و اوائل نعمتهايت (نعمتهاى دنيوى) را با اواخر آنها (نعمتهاى اخروى) و سودهاى ديرينه‌ات (آنچه پيش از اين تاكنون عطا فرموده‌اى) را با تازه‌هاى آنها (آنچه پس از اين ميبخشى) براى من توام و جفت گردان، و چندان مرا مهلت مده و عمرم را طولانى و دراز