الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٤٩ - دعاى چهل و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز عرفه

كه) اصناف غلامان و كنيزان (مرد و زن از بندگان) خود را دچار كرده‌اى سلامتى و بى‌گزندى ده، و بمنتهى درجات كسى برسانم كه باو عنايت داشته (از گرفتاريهاى دنيا و آخرت) نگهداريش نموده‌اى، و بر او انعام و بخشش كرده‌اى، و از او خوشنود شده‌اى، و بسبب آن او را (در دنيا از جهت اخلاق و افعال نزد خود) ستوده شده زنده داشته، و نيكبخت گرديده (سزاوار بهشت كه بزرگترين نيكبختيها است گشته) ميرانده‌اى-] [١٠٦ و خوددارى از آنچه (گناهى مانند كفر كه) حسنات و افعال پسنديده را باطل ميگرداند (يا خوددارى از بجا آوردن حسنات را طورى كه موجب پاداش نگردد) و (گناهانى مانند دروغگوئى، نماز نخواندن، روزه نگرفتن و غيبت كردن كه) خيرات و نيكيها را از ميان ميبرد (بى‌پاداش نمايد، مانند) طوق و گردن بند گردنم ساز (هيچگاه از من جدا مفرما، حضرت صادق- عليه السلام- فرموده: خداوند نعمتى را كه به بنده‌اى داده از او نميگيرد تا اينكه گناهى را مرتكب شود كه بسبب آن سزاوار گردد كه نعمت از او بگيرد)-] [١٠٧ و دلم را بباز ايستادن از زشتيهاى ناپسنديده‌ها و رسوائيهاى گناهان بپوشان (هميشه متوجه آن گردان)-] [١٠٨ و مرا از آنچه (عبادتى كه) تو را از من جز آن خوشنود نميگرداند بچيزى (طلب دنيا) كه آن را جز به (كمك) تو در نمييابم مشغول مساز-] [١٠٩ و دوستى دنياى پست را كه از آنچه (سعادت و نيكبختى كه) نزد تو است منع مينمايد، و از طلبيدن وسيله و دست آويز بسوى تو باز ميدارد، و از تقرب و نزديكشدن به (طاعت) تو غافل و بيخبر ميگرداند از دلم بر كن-] [١١٠ و تنها بسر بردن بمناجات و راز و نياز با تو را در شب و روز براى من آراسته گردان‌