در اصطلاح منطقیین هر لفظی که برای یک معنی وضع شده باشد و مفید معنی‌ باشد " قول " خوانده می‌شود . علیهذا تمام الفاظی که ما در محاورات خود به کار می‌بریم و مقاصد خود را به یکدیگر تفهیم می‌کنیم " اقوال " می‌باشد ، و اگر لفظی فاقد معنی‌ باشد آن را مهمل می‌گویند و قول خوانده نمی‌شود . مثلا لفظ " اسب " در فارسی ، قول است زیرا نام یک حیوان خاص است ، اما لفظ " ساب " قول‌ نیست زیرا مفید معنی نمی‌باشد . قول بر دو قسم است : یا مفرد است یا مرکب . اگر دارای دو جزء باشد و هر جزء آن بر جزء معنی دلالت کند آن را مرکب خوانند و اگر نه ، مفرد . علیهذا لفظ " آب " مفرد است اما لفظ " آب هندوانه " مرکب است‌ . یا مثلا " اندام " مفرد است اما لفظ " درشت اندام " مرکب است . مرکب بر دو قسم است : یا تام است یا ناقص . مرکب تام آن است که‌ یک جمله تمام باشد ، یعنی بیان کننده یک مقصود کامل باشد به طوری که‌ اگر به دیگری گفته شود ، او مطلبی را درک کند و به اصطلاح صحت سکوت‌ داشته باشد و حالت انتظار