انسان در خود حالتی می‌یابد که نام آن حالت را علم یا ادراک یا دانایی‌ یا آگاهی و امثال اینها می‌گذارد . نقطه مقابل علم و ادراک ، جهل و ناآگاهی است . ما وقتی که شخصی را که تاکنون ندیده بودیم می‌بینیم ، یا شهری را که‌ تاکنون نرفته بودیم ، مشاهده می‌کنیم ، احساس می‌کنیم که اکنون در خود و همراه خود چیزی داریم که قبلا نداشتیم ، و آن عبارت است از تصویری از آن‌ شخص و تصویر یا تصویراتی از آن شهر . حالت اول ما را که این تصویرات را نداشتیم و منفی بود ، جهل می‌نامند ، و حالت دوم ما که اثباتی است و تصویراتی از آنها داریم و این‌ تصویرات ، ما را با آن اشیاء که واقعیات خارجی می‌باشند مربوط می‌کنند ، علم یا ادراک نامیده می‌شود . پس معلوم می‌شود ذهن ما حالتی شبیه نقش پذیری و صورت پذیری اجسام را دارد ، با این تفاوت که نقشهای اجسام ، آن اجسام را با اشیاء خارجی‌ مربوط نمی‌کند یعنی آنها را نسبت به آن اشیاء آگاه نمی‌سازد ، اما صورتها و نقشهای ذهن ، ما را با اشیاء خارجی مربوط می‌کند و نسبت به آنها آگاه‌ می‌سازد . چرا ؟ چه تفاوتی در کار است ؟