بوده است . بنابراین ، این که ما افلاطون و ارسطو را دارای دو روش‌ بدانیم : روش اشراقی و روش استدلالی ، بسیار قابل مناقشه است . به هیچ‌ وجه معلوم نیست که افلاطون در زمان خودش و یا در زمانهای نزدیک به زمان‌ خودش به عنوان یک فرد ( اشراقی ) طرفدار اشراق درونی شناخته می‌شده است‌ . و حتی معلوم نیست که لغت ( مشائی ) منحصرا درباره ارسطو و پیروانش‌ اطلاق می‌شده است .
شهرستانی صاحب ( الملل و النحل ) در جلد دوم کتابش می‌گوید : ( اما مشائین مطلق ، پس آنها اهل ( لوقین ) اند ، و افلاطون به احترام حکمت ، همواره در حال راه رفتن آنرا تعلیم می‌کرد . ارسطو از او تبعیت کرد و از اینرو او ( ظاهرا ارسطو ) و پیروانش را مشائین خواندند ) .
البته در این که به ارسطو و پیروانش ( مشائین ) می‌گفته‌اند و این تعبیر در دوره اسلامی هم ادامه داشته است نمی‌توان تردید کرد . آنچه مورد تردید و قابل نفی و انکار است این است که افلاطون ( اشراقی ) خوانده شده باشد.
ما قبل از شیخ اشراق در سخن هیچیک از فلاسفه مانند فارابی و بوعلی و یا مورخان فلسفه مانند شهرستانی نمی‌بینیم که از افلاطون به عنوان یک حکیم‌ طرفدار حکمت ذوقی و اشراقی یاد شده باشد و حتی به کلمه اصطلاحی ( اشراق ) هم بر نمی‌خوریم [١] . شیخ

[١] به اعتقاد هانری کربن ، اولین بار شخصی به نام ابن الوحشیه ( در حدود اواخر قرن سوم و اوائل قرن چهارم ) این کلمه را در جهان اسلام به کار برده است ( رجوع شود به کتاب سه حکیم مسلمان ، صفحات ٧٣ و ١٨٢ چاپ‌ دوم ) . سید حسن تقی زاده در یادداشتهای تاریخ علوم در اسلام مجله مقالات و &gt