آن چیزی است که معلول در کیان و هستی خود به او نیازمند است ". از جمله مسائلی که در باب علت و معلول هست این است که هر پدیده‌ای‌ معلول است و هر معلولی نیازمند به علت است پس هر پدیده‌ای نیازمند به‌ علت است . یعنی اگر چیزی در ذات خود عین هستی نیست و هستی ، او را عارض شده و پدید آمده است ناچار در اثر دخالت عاملی بوده است که آن‌ را علت می‌نامیم . پس هیچ پدیده‌ای بدون علت نیست . فرضیه مقابل این‌ نظریه این است که فرض شود پدیده‌ای بدون علت پدید آید . این فرضیه به‌ نام " صدفه " یا " اتفاق " نامیده می‌شود . فلسفه ، اصل علیت را می‌پذیرد و به شدت نظریه " صدفه " و " اتفاق ) را رد می‌کند . این که هر پدیده‌ای معلول و نیازمند به علت است مورد اتفاق فلاسفه و متکلمین است ولی متکلمین چنین پدیده‌ای را به " حادث " تعبیر می‌کنند و فلاسفه به " ممکن " . یعنی متکلمین می‌گویند هر " حادث " معلول و نیازمند به علت است و فلاسفه می‌گویند هر " ممکن " معلول و نیازمند به‌ علت است . و این دو تعبیر مختلف نتیجه‌های مختلف می‌دهند که در بحث‌ حادث و قدیم به آن اشاره کردیم . مسأله دیگر در باب علت و معلول این است که هر علتی فقط معلول خاص‌ ایجاد می‌کند نه هر معلولی را ، و هر معلولی تنها از علت خاص صادر می‌شود نه از هر علتی . به عبارت دیگر میان موجودات جهان وابستگیهای خاصی هست‌ پس هر چیزی منشأ هر