پیروانش را ( مشائین ) خواندند این بود که ارسطو عادت داشت که در حال‌ قدم زدن و راه رفتن افاده و افاضه کند . پس اگر بخواهیم کلمه‌ای را به‌ کار بریم که مفید مفهوم روش فلسفی مشائین باشد باید کلمه ( استدلالی ) را به کار بریم و بگوییم فلاسفه دو دسته‌اند : اشراقیون و استدلالیون . این جا لازم است تحقیق شود که آیا واقعا افلاطون و ارسطو دارای دو متد مختلف بوده‌اند و چنین اختلاف نظری میان استاد ( افلاطون ) و شاگرد ( ارسطو ) بوده است ؟ و آیا طریقه‌ای که شیخ شهاب الدین سهروردی که از این‌ پس ما او را با نام کوتاهش به نام شیخ اشراق خواهیم خواند در دوره‌ اسلامی آنرا بیان کرده است طریقه افلاطون است و افلاطون طرفدار و پیرو سلوک معنوی و مجاهدت و ریاضت نفس و مکاشفه ومشاهده قلبی و به تعبیر شیخ اشراق طرفدار ( حکمت ذوقی ) بوده است ؟ آیا مسائلی که از زمان شیخ‌ اشراق به بعد به عنوان مسائل مورد اختلاف اشراقیین و مشائین شناخته می‌شود ، مانند اصالت ماهیت و اصالت وجود ، وحدت و کثرت وجود ، مسأله جعل ، مسأله ترکب و عدم ترکب جسم از هیولی و صورت ، مسأله مثل و ارباب‌ انواع ، قاعده امکان اشرف ، و دهها مسئله دیگر از این قبیل ، همان مسائل‌ مورد اختلاف افلاطون و ارسطو است که تا این زمان ادامه یافته است و یا این مسائل و لااقل بعضی از این مسائل بعدها اختراع و ابتکار شده و روح‌ افلاطون و ارسطو از اینها بی‌خبر بوده است ؟ آنچه اجمالا در این درسها می‌توانیم بگوییم این است که مسلما میان‌ افلاطون ارسطو اختلاف نظرهائی وجود داشته ، یعنی