كاشفى در نثر، متفنّن است. گاه بسيار ساده و موجز مى‌نويسد خاصه در كتب علمى، و گاه از شيخ سعدى و گلستان تقليد مى‌كند مانند «روضة الشّهداء» و «اخلاق محسنى»، ولى پيشرفت در فنّ نثر صنعتى ندارد و هيچ مقلّدى در اين امر پيشرفتى نكرده و نخواهد كرد. «١»
در عصر تيمورى، شيوه نگارشى نثر پارسى روند انحطاطى خود را با شتاب ادامه مى‌دهد، و سبك نگارشى بزرگان اين عصر غالباً در ميانه نثر ساده و فنّى قرار دارد. «٢»
روضة الشّهداى ملّاحسين واعظ كاشفى در زمينه مقتل نگارى شايد اوّلين اثر در زبان پارسى باشد كه با قرائتِ گاه اساطيرى و گاه حماسى و عاطفى از فرهنگ ارزشى عاشورا و استناد به منابع تاريخى غير متقن و اخبار نادرست و اغراق‌آميز، راه را براى تحريف متن ماندگار عاشورا به تدريج فراهم آورده و از سده دهم تا چهاردهم با حضور مستمرّ خود در مجالس عزادارى به روند شكل‌گيرى «روضه‌خوانى» كمك كرده است. اين طرز تلقّى از وقايع كربلا و حوادث روز عاشورا به خاطر جاذبه‌هاى افسانه‌اى خود، موجبات گرايش طبقه «جاهل» و «لوطى» و به اصطلاح «داش مشدى» را به مراسم عزادارى خصوصاً در روزهاى تاسوعا و عاشورا، فراهم ساخت چرا كه نقل اين گونه مطالب واهى و اغراق‌آميز، روح ماجراجويى اين طبقه را ارضا مى‌كرد:
علاقه اين طبقه به قهرمان‌هايى چون حضرت عبّاس و حرّ شهيد و مختار خصوصاً، مبتنى بود بر طرز تفكّر آنها در ضرورت دفاع و حمايت از مظلوم. اين طرز تفكّر كه محيط قهوه‌خانه‌هاى سرِ بازار را غالباً از نوعى قهرمانى مى‌انباشت، بعداً در آغاز انقلاب مشروطه، نقش جالبى در ايجاد ارتباط بين طبقات «جاهل و مشدى» با ترقّى خواهان انقلابى داشت. «٣»
قرائت ملّاحسين واعظ كاشفى از فرهنگ ارزشى عاشورا، آميزه‌اى از قرائت اساطيرى، حماسى و احساسى است. شايد يكى از عوامل انتشار اين خطّ فكرى در طول چهار سده گذشته، ارادت بى‌شايبه مردم علاقه‌مند ايران به ساحت قدس حسينى و اصحاب فداكار آن حضرت باشد كه با شركت در مجالس «روضه‌خوانى» نياز عاطفى خود را برآورده مى‌ديدند