شهيد مطهّرى از فرهنگ عاشورا و نيز محتواى والاى سخنرانى‌هاى آن بزرگوار سخن گفتيم و در اينجا نيازى به تكرار آن نيست.
١- ١٦. برگزيده‌هايى از مقتل مطهّر
حضرت سيّدالشّهداء (ع) در شب عاشورا بر اين مطلب پاى فشردند كه من اصحابى باوفاتر از اصحاب خودم سراغ ندارم. باور اين مطلب شايد براى بعضى آسان نباشد. استاد شهيد مطهّرى در اين رابطه قضيّه‌اى را نقل مى‌كنند كه شنيدنى است:
... يكى از علماى بزرگ شيعه گفته بود: من باور نداشتم كه اين جمله را اباعبداللّه فرموده باشد به اين دليل كه با خودم فكر مى‌كردم اصحاب امام حسين (ع) خيلى هنر نكردند! دشمن خيلى شقاوت به خرج داد. امام حسين است، ريحانه پيغمبر است، امام زمان است، فرزند على است، فرزند زهرا است، هر مسلمان عادى هم اگر امام حسين (ع) را در آن وضع مى‌ديد، او را يارى مى‌كرد، آنها كه يارى كردند خيلى قهرمانى به خرج ندادند! آنها كه يارى نكردند خيلى مردم بدى بودند. اين عالم مى‌گويد: مثل اين كه خداى متعال مى‌خواست مرا از اين غفلت و جهالت و اشتباه بيرون بياورد، شبى در عالم رؤيا ديدم كه صحنه كربلاست و من هم در خدمت اباعبداللّه آمده‌ام، اعلام آمادگى مى‌كنم. خدمت حضرت رفتم، سلام كردم، گفتم: يابن رسول اللّه! من براى يارى شما آمده‌ام، من آمده‌ام جزء اصحاب شما باشم. فرمود: به موقع به تو دستور مى‌دهيم. وقت نماز شد ما در كتب مقتل خوانده بوديم كه سعيد بن عبداللّه حنفى و افراد ديگرى آمدند خود را سپر اباعبداللّه قرار دادند تا ايشان نماز بخواند- فرمود: ما مى‌خواهيم نماز بخوانيم، تو در اينجا بايست تا وقتى دشمن تيراندازى مى‌كند مانع از رسيدن تير دشمن شوى. گفتم: چشم! مى‌ايستم. من جلوى حضرت ايستادم، حضرت مشغول نماز شدند، ديدم يك تير به سرعت به طرف حضرت مى‌آيد، تا نزديك من شد بى اختيار خود را خم كردم، ناگاه ديدم تير به بدن مقدّس اباعبداللّه اصابت كرد. در عالم رؤيا گفتم استغفراللّه ربّى و اتوب عليه، عجب كار بدى شد! ديگر نمى‌گذارم. دفعه دوّم تيرى آمد تا نزديك من شد، خم شدم باز به حضرت خورد. دفعه سوّم و چهارم هم به همين صورت خود را خم كردم و تير به حضرت خورد.
ناگهان نگاه كردم، ديدم حضرت تبسّمى كرد و فرمود: مَا رَأيتُ اصحَابَاً ابَرُّ وَاوْفى مِن اصحَابِى،