خون شما درهم آميزم. اين بگفت و اجازت مبارزت حاصل كرد. به ميدان مناجزت تاخت ... آن گاه حمله گران افكند، سخت بكوشيد تا شربت شهادت نوشيد، و در منتهى الامال گويد: بيست و پنج نفر را به دار البوار فرستاد، سپس به فيض شهادت فائض گرديد. آن گاه حسين (ع) بيامد و بر سر او ايستاد و عرض كرد: بارخدايا! اين غلام را سفيدگردان روى او را، و بوى او را نيكو بفرما، و او را با ابرار محشور بنما، و در ميان او و محمّد و آل محمّد شناسائى قرار بده و دوستى بيفكن.
حضرت باقر (ع) از علىّ بن الحسين (ع) روايت مى‌فرمايد كه بدن «جون» را اتّفاقاً بعد از ده روز پيدا كردند، ديدند بوى مشك از او ساطع بود. لا يخفى كه فقط نعش «جون» تا ده روز پيدا نبود، ولى بقيّه شهدا روز سوم دفن شدند. «١»
در اين كه عبداللّه رضيع، همان علىّ اصغر شيرخواره است يا نه، در ميان ارباب مقاتل اختلاف است:
كلام در اين است كه آيا اين عبداللّه الرّضيع همان علىّ اصغر معروف است يا غير اوست. در ذخيرة الدّارين از حدايق الورديّه نقل كرده است كه اين عبداللّه در روز عاشورا متولّد گرديد.
حسين، نام او را عبداللّه نهاد. مادرش امّ اسحق بنت طلحة بن عبيداللّه بن تيميّه بود كه زوجه امام (ع) بوده، و در زمين كربلا به همراه امام آمد. چون طفل متولّد گرديد، او را به نزد امام (ع) آوردند. آن طفل را در دامن نهاده ... گويا زبان مبارك در دهان آن طفل برد كه در آن حال عبداللّه بن عقبة الغنوى، و اگر نه هانى بن ثبيت الحضرمى، تيرى از كمان گشاد و آن طفل را در دامن پدر نحر كرد. امام (ع) خون او را مى‌گرفت و به جانب آسمان مى‌پاشيد، قطره‌اى از آن باز نمى‌گشت. پس به سند خود از فضيل حديث كند كه گفت: ابو وردانه از امام باقر (ع) نقل كرده كه فرمود: اگر يك قطره از آن خون به زمين مى‌ريخت، عذاب نازل مى‌گرديد، و ديگر آنكه وجهى ندارد كه ما علىّ اصغر را عبداللّه بگوييم، عبداللّه نه كنيه است، نه لقب. پس بايد علىّ اكبر و علىّ اوسط را هم بگوييم نام ديگر دارند. بالاخره استبعاد ندارد كه اين عبداللّه رضيع، غير علىّ اصغر بوده باشد. «٢»