بوزينگان روز مى‌گذارد، چندان كه بازگشتند خلع بيعت او نموده و سَبِّ وى آشكارا گفته، عاملش عثمان بن محمّد بن ابى سفيان را با بنى اميّه اخراج كردند و با عبداللّه بن خنظله بيعت نمودند. عبداللّه همى گفت كه از افعال يزيد ما را بيم آن است كه از آسمان بر ما سنگ افكنند كه بديدمش .... نماز نكند و باده نوشد و اولاد پيمبران بكشد. اين خبر به يزيد رسيد؛ مسلم بن عقبة المرى را بفرستاد و سه روز مدينه رسول را اباحت كرد، كه هفتصد تن از وجوه مردمان و ده هزار كس از ديگران مردمان از زن و مرد مقتول شدند و خون كشتگان چون جوى به روضه رسول رسيد و كسان به حرم و حجره پناه بردند و تيغ همچنان در عمل خويش بود. به روايت مداينى در سال ديگر، هزار مستوره و به روايت ديگرى ده هزار زن از زنا با نهادند! «١»
در اينكه روز عاشورا مصادف با روز جمعه يا شنبه دهم محرّم سال ٦١ هجرى بوده، در ميان مورّخان اختلاف است و مرحوم فرهاد ميرزا پس از بررسى اقوال مى‌گويد:
على‌ اختلاف الاقوال كه روز عاشورا آدينه يا شنبه باشد، در اينكه شهادت امام روز عاشورا دهم محرّم بوده تمامتِ مورّخين و محدّثين فرق اسلام را اتّفاق است. بنابر روايت مفيد عليه الرّحمه كه روز عاشورا، روز جمعه سنه شصت و يك هجرى بوده مطابق با چهل و نه يزدجردى است كه آفتاب در ميزان و مريّخ و عطارد با وى، و زهره در سنبله، و قمر در دَلو، و زُحل در اسد، و مشترى در جدى معَ الرأس، و طالع آن سال: سرطان، و ذنب در آنجا و قِران نَحْسَبين سرطانى قبل از آن در چهار ماه در فصل بهار سال مذكور واقع شده بود ... «٢»
پس از شهادت امام، مزار آن حضرت زيارتگاه شيعيان و دوستان آل اللّه بود و خلفاى عبّاسى اين امر را برنمى‌تابيدند:
و هم شيخ در امالى خويش آورده كه متوكّل ازدحام اهل سواد را به زيارت مشهد حضرت امام بشنيد. در سنه سبع و ثلثين و مأتين (: ٢٣٧ ه ق) سرهنگى را با فوجى از لشكريان بفرستاد تا مردمان را از اطراف قبر مطهّر پراكنده كند و زائرين را از ورود، مانع شود. اهل سواد بر سرهنگ بشوريدند و اجتماعى بزرگ كردند كه از اين تربت پاك چندان معجزات و كرامات مشهود افتاده كه اگر ما را به جملگى بكشند و يك تن زنده نماند البتّه وى نيز از زيارت آن دست باز ندارد، هر